მე ვერ ვიყავი მაჰათმა განდი!!!!
მე ვერ ვიყავი მაჰათმა განდი,
სულით მშვიდი და მზერით ნატიფი…
მე უფრო, ქარს და ქარიშხალს ვგავდი –
და ამ ქაოსში გამოვიფიტე.
ადამიანთა სულელურ განცდის,
ვნებებს შეწირულ სამყაროს ვუმზერ.
სიმართლის თქმას კი არავინ გაცდის,
– ვდგავართ მარაზმის საფეხურზე.
პირდაპირ ვამბობ იმ სიტყვებს, რასაც,
ალბათ ჩვენ ყველა ძილის წინ ვბოდავთ.
– მონარქს დაუთმო ლაგამი ,,მასამ”,
მე თავს კარგად ვგრძნობ უმეფოდაც.
ჰო და, ისინი მონები გახდნენ –
ამას ებრძოდა ალბათ განდიც…
მეფის ულაყებად შეიკაზმნენ,
ფუჭი იმედით და განცდით.
ისევ ფარისეველს მიწოდებენ,
თუ მსურს ეს ტყუილი გავაქრო;
– მაინც, იმ ტაძრებში ილოცებენ,
სადაც რწმენაზე მეტია ოქრო.
მე კი, ვუყურებ და მართლა სატირაა,
ისე შეეჩვივნენ უკვე პატრონობას.
ისეთი მომავლის დედაც ვატირე,
სადაც გვასწავლიან მონობას.
მგონი, ძალიან გადავგვარდით…
მტანჯავს სამყარო, ტყუილით სავსე –
და თუ ვიქნები ოდესმე განდი,
მეც მომაკითხავს ჩემი გოდსე.
და სამი ტყვიით გამიხვრეტს გულმკერდს,
მე ეგ სიკვდილიც ფეხზე მკიდია.
რადგან ჩვენ ისევ იმ მიწას ვუმზერთ,
სადაც ეს ასჯერ გამოგვიცდია.
კომენტარები